LanguageRozszerzenia plików pomagają systemom operacyjnym i użytkownikom identyfikować dany typ pliku, aby wiedzieć, jaką aplikację lub program użyć do jego otwierania.
W niektórych systemach operacyjnych (Unix, Linux, Mac OS) rozszerzenie pliku jest całkowicie opcjonalne, natomiast w innych systemach (OS/8, CP/M, MS-DOS, Microsoft Windows) jest ono w rzeczywistości wymagane.
Zrzut ekranu powłoki Linux
Historyczne ograniczenia starych systemów operacyjnych, takich jak MS-DOS oraz wczesne wersje Windows, wynosiły osiem znaków dla nazwy pliku i trzy znaki dla rozszerzenia pliku, przy czym były one oddzielone kropką.
Ograniczenia te usunięto wraz z wprowadzeniem Windows 95 i dopuszczeniem nazw plików do 255 znaków. Jednak wykrywanie typu pliku na podstawie jego rozszerzenia pozostało obowiązkowe w Windows także w najnowszej wersji Windows 10.
W systemach operacyjnych opartych na Unix te ograniczenia nie istnieją i można mieć do 255 znaków w nazwie pliku. Całkowicie opcjonalne rozszerzenie nie jest nawet częścią właściwej nazwy pliku.
Przykład pliku MS-DOS command.com
Obecnie maksymalnie 255 znaków dla nazwy pliku jest de facto standardem we wszystkich nowoczesnych systemach operacyjnych.
Oznacza to, że możesz mieć nazwę pliku o długości do 253 znaków, kropkę pomiędzy rozszerzeniem i jednoznakowym rozszerzeniem, co daje łącznie 255 znaków. Również odwrotna sytuacja (choć mało prawdopodobna) jest możliwa. Teoretycznie można utworzyć plik, który ma w nazwie pliku jeden znak, kropkę oraz 253-znakowe rozszerzenie.
Możesz też mieć dowolną liczbę kropek jako część nazwy pliku, ponieważ systemy, które wymagają separatora rozszerzenia, patrzą tylko na ostatnią z nich, aby określić rzeczywisty sufiks w nazwie pliku.